Yeni bir tarif yayınlandığında ilk siz haberdar olun. Hemen bugün kaydolun!
Osmanlı döneminden beri sofralarda olan bu yemek, patlıcanın ne kadar sevildiğinin de en güzel kanıtı aslında. Rivayetler çok: Kimi “İmam, bu kadar lezzetli zeytinyağlıyı görünce bayılmış” der, kimi “Koca koca küpler dolusu zeytinyağı bitince bayılmış” diye anlatır. Hangi hikâyeye inanırsak inanalım, ortada şu gerçek var: Bol soğanlı, domatesli, sarımsaklı harcın içine gömülmüş yumuşacık patlıcan; iyi…
Karnıyarık, bence Türk mutfağının tam “ev yemeği kalbi” gibi… Patlıcanın baş tacı edildiği Osmanlı mutfağından bugüne uzanan uzun bir yolu var. Zaten patlıcan bizde o kadar seviliyor ki, közlemesinden musakkasına, imam bayıldıdan karnıyarığa kadar sayısız tarifin baş rolünde. Karnıyarıkta ise patlıcanın tam ortadan “yarılıp” içine kıymalı, soğanlı, domatesli, biberli bir harç yerleşmesi, hem göze hem…
İrmikli, tereyağlı küçük kurabiye toplarının şerbetle buluşması aslında Osmanlı mutfağından bugüne uzanan kocaman bir geleneğin parçası. Saray mutfağında ve konaklarda unlu–irmikli, şerbetli tatlılar çok sevilirken, zamanla bu tatlılar daha sadeleşip evlere uyarlanınca “şekerpare” gibi tarifler ortaya çıkıyor. Adı bile çok tatlı: “Şeker parçası, şekerden bir parça” gibi… Çoğu evde bayramlarda, kandillerde, misafir sofralarında tepsi tepsi…
Osmanlı döneminden beri çeşitli rivayetlerle anılan bu irmikli tatlı; saray mutfağından Anadolu’nun evlerine kadar uzanan, şerbetli tatlı kültürünün en hafif ve en zarif örneklerinden biri sayılıyor. İrmik sayesinde dokusu baklava kadar yoğun değil, ama şerbetle buluştuğunda ağızda dağılan yumuşacık bir his bırakıyor. Bayram sofralarında, misafir günlerinde, altın günlerinde tepsinin ortasında beliren o parlak, sarımsı dilimler;…
Beyti kebap, aslında tam bir “lokanta klasiği” ama hikâyesiyle de modern sayılabilecek bir lezzet. Geleneksel şiş kebabın, ince lavaşla sarılıp dilimlenerek servis edilen daha şık ve sunumu güçlü bir yorumu gibi düşünebilirsin. Lavaşın içine çektiği o kebap lezzeti, üstüne gezdirilen domates sosu ve tereyağıyla birleşince, tabakta hem göze hem mideye hitap eden küçük rulolar ortaya…
Mevlana çorbası, ismiyle bile insana hemen Konya’yı, Mevlana’yı, sakin ve derin bir sofrayı hatırlatan bir çorba aslında. Anadolu’da yıllardır yapılan yoğurtlu–buğdaylı–etli çorbaların daha özenli, daha “misafire yakışır” bir yorumu gibi düşünülüyor. İçinde et, nohut ve buğday bir araya gelip neredeyse küçük bir ana yemek gücüne ulaşırken; yoğurtlu terbiyesi ve naneli tereyağlı sosuyla da evde pişen,…
Balkabağı aslında mutfağımıza sonradan misafir olmuş ama öyle güzel uyum sağlamış ki, sanki hep buradaymış gibi hissettiriyor. Kökeni Amerika kıtasına dayanıyor; yani vakti zamanında bugünkü Meksika ve çevresinde yetişen, yerli halkın hem yemeklerinde hem de günlük hayatında sık kullandığı bir bitkiymiş. Coğrafi keşiflerle birlikte Avrupa’ya, oradan da yavaş yavaş Akdeniz ve Osmanlı topraklarına yayılmış. Toprağı…
İç pilavın hikâyesi, Osmanlı saray mutfağının o zarif “pilav kültürü”nden süzülüp gelen lezzetli bir hatıra gibi… Pirincin tane tane pişirilmesi başlı başına bir ustalık sayılırken, içine çam fıstığı, kuş üzümü, tarçın ve yenibahar gibi aromaların eklenmesi pilavı sıradan bir yan yemekten çıkarıp “başlı başına bir şölen”e dönüştürmüş. Bu tatlı-tuzlu denge, yüzyıllardır sofralara hem koku hem…
Sebzeli mercimek çorbasının kökü, tam da bizim coğrafyanın “ilk tencere kaynatan” zamanlarına kadar uzanıyor: mercimek, Bereketli Hilal’de (Anadolu’nun güneydoğusunu da içine alan bölgede) tarıma alınan en eski baklagillerden biri ve binlerce yıldır bu toprakların kilerinde yeri var. O yüzden mercimek çorbası sadece bir tarif değil; kışın eve dönüş, ocakta ağır ağır kaynama, “bir kâse iç…
Ekşili soğan dolması, dolma geleneğinin o “ev kokusu” taşıyan en güzel üyelerinden: soğanlar kat kat açılır, içi özenle doldurulur, sonra da ekşiyle dengelenmiş bir sosun içinde usul usul pişer. Bu dolmanın “ekşili” tarafı boşuna değil; bazı yörelerde sumak suyu ekşiliğin kalbi olur, tencereden yükselen o hafif mayhoş koku daha kapağı açmadan iştahı çağırır. Tarihi zamanı…
İzmir köftenin hikâyesi, aslında çok tanıdık bir “ev yemeği yolculuğu”: köftenin pratikliğiyle patatesin doyuruculuğu, domatesli sosun ferahlığı İzmir’de aynı tepside buluşunca ortaya tam bir Ege klasiği çıkmış. Yazılanlara göre “kuru köftenin domates ve patatesle buluşması” İzmir’de 1800’lü yılların başlarına denk getiriliyor; yani bildiğimiz o fırından çıkan, sosa bulanmış İzmir köfte tadı yavaş yavaş şekilleniyor. Bu…
Dönerin hikâyesi aslında çok “ev gibi” başlıyor: Osmanlı döneminde etin şişte, ağır ağır dönerek pişmesi fikri yüzyıllar öncesine dayanıyor; önce yatay şişlerde pişen kebaplar vardı, sonra 1800’lerin ortalarına doğru etin dikey şişte çevrilip ince ince kesildiği döner usulü ortaya çıktı. Bu yöntemle dönerin adının Bursa’yla anılması da boşuna değil; kaynaklar dikey dönerin doğum yerlerinden biri…
