Yeni bir tarif yayınlandığında ilk siz haberdar olun. Hemen bugün kaydolun!
Un helvası, kökleri Osmanlı mutfağına kadar uzanan ve zamanla Anadolu’nun hemen her evine yerleşmiş en sade ama en anlamlı tatlılardan biridir. Un, yağ ve şeker gibi temel malzemelerle yapılması; hem saray mutfağında hem de halk arasında kolayca benimsenmesini sağlamıştır. Osmanlı’da helva, sadece bir tatlı değil; bir ritüelin parçası olarak görülürdü. Sarayda düzenlenen “helva sohbetleri”nde farklı…
Beşamelli patlıcan musakka, kökeni Osmanlı mutfağına dayanan musakka geleneğinin zamanla evrilmiş, daha modern ve fırın yemeklerine uyarlanmış bir yorumudur. Musakka kelimesi Arapça *“musaqqa”*dan gelir ve “ıslatılmış, kat kat dizilmiş” anlamını taşır. Osmanlı döneminde musakkalar genellikle patlıcan, kabak gibi sebzelerin etle birlikte tencerede pişirilmesiyle hazırlanırdı; fırın kullanımı ve katmanlı sunum daha çok saray mutfağı ve büyük…
Bezelyeli havuçlu pilav, Türk mutfağında “sade pilavın zenginleştirilmiş hâli” olarak kabul edilir ve özellikle Osmanlı mutfak geleneğinin evlere uyarlanmış örneklerinden biridir. Osmanlı saray mutfağında pilav; et, sebze, kuruyemiş veya baharatlarla çeşitlendirilerek sofranın ana unsurlarından biri hâline gelmiştir. Bezelye ve havuç gibi sebzeler ise zamanla, özellikle sebzenin bol olduğu dönemlerde pilava eklenerek hem besleyiciliği artırmak hem…
Acem pilavı, görünüş ve malzeme bakımından iç pilava benzese de aslında karakteri farklı bir pilavdır. İç pilavda genellikle pirinç; ciğer, kestane, bol baharat ve daha yoğun bir aromayla hazırlanır, çoğu zaman dolma veya et yemeklerinin içinde yer alır. Acem pilavında ise havuç, kuş üzümü ve badem ön plandadır; tatlı–tuzlu dengesi daha yumuşaktır ve tek başına…
Bülbül yuvası, adını şeklinin zarafetinden alan, kökleri Osmanlı İmparatorluğu mutfak geleneğine dayanan şerbetli tatlılardan biridir. Osmanlı saray ve konak mutfağında tatlılar yalnızca lezzetiyle değil, görünümü ve sembolik anlatımıyla da önemsenirdi. İncecik yufkaların sarılıp halka hâline getirilmesi, ortasının yuva gibi çukur bırakılması; hem ustalık hem de estetik anlayışın bir yansımasıdır. Bu nedenle bülbül yuvası, “göze de…
Su böreği, Türk mutfağında hamur işlerinin en zahmetli ama en itibarlı örneklerinden biridir. Kökleri Osmanlı İmparatorluğu saray mutfağına kadar uzanır; ince açılan hamurların kaynar suda kısa süre haşlanıp kat kat dizilmesi, ustalık ve sabır gerektiren bir teknik olarak kabul edilirdi. Bu yüzden su böreği uzun yıllar boyunca “usta işi” sayılmış, evlerde genellikle özel günlerde ya…
Dana rosto, kökleri Osmanlı mutfağının uzun süre pişen et yemekleri geleneğine dayanan, sabrın ve özenin yemeğidir. Eskiden büyük aile sofralarında, bayramlarda ve misafir ağırlanacağı zamanlarda hazırlanırdı. Tek parça etin ağır ateşte, suyunu kaybetmeden pişirilmesi ustalık ister; bu yüzden dana rosto biraz da “eli alışkın olanın” yemeği sayılırdı. Zamanla Batı mutfağındaki rosto kültürüyle harmanlanarak, kök sebzelerle…
Perde pilavı, Türk mutfağının en köklü ve en anlamlı lezzetlerinden biridir; sadece bir yemek değil, adeta bir yaşam felsefesini, bir aile birliğini sembolize eder. Özellikle düğünlerde, önemli misafir ağırlamalarında ve özel kutlamalarda sofraların baş tacı olan bu pilav, dışındaki o altın sarısı, çıtır hamurla “gelinliğin saflığını” ve “yeni kurulan yuvanın mahremiyetini” temsil ederken, içindeki bol…
Hünkar Beğendi’nin hikayesi, aslında bir mutfak kazasından doğan ama saray tarihine altın harflerle yazılan bir aşk ve zarafet öyküsüdür. Rivayete göre, 19. yüzyılda Sultan Abdülaziz’i ziyaret eden Fransız İmparatoriçesi Eugénie’nin aşçısı, saray mutfağında beşamel sos hazırlarken Türk aşçılar bu sosun içine Osmanlı’nın vazgeçilmezi olan köz patlıcanı ekleyivermişler. Üzerine de lokum gibi pişmiş kuzu eti gelince…
Kuru fasulye, Türkiye’de “ev yemeği” denince akla ilk gelenlerden; pilavla yan yana durunca neredeyse bir ritüele dönüşmüş bir tencere klasiği. Osmanlı’nın son dönemlerinden Cumhuriyet’in erken yıllarına uzanan şehir hayatında da sofranın güvenilir yoldaşı olmuş; lokanta kültüründe “kuru–pilav” ikilisi özellikle esnaf sofralarında doyurucu, hesaplı ve lezzetli bir seçenek olarak yerini sağlamlaştırmış. Bölgeden bölgeye etli–etsiz, pastırmalı, sucuklu…
Ayva tatlısı, kökleri Osmanlı saray mutfağına kadar uzanan, meyvenin en saf ve zarif hallerinden biridir. Osmanlı döneminde meyvelerin şekerle veya balla pişirilerek sunulması bir gelenekti ve ayva, dokusu nedeniyle bu işlemin en çok yakıştığı meyve olarak baş tacı edilirdi. Tarihi kayıtlarda ayvanın hem şifa niyetine tüketildiği hem de ziyafet sofralarında “soğuk tatlı” olarak ikram edildiği…
Dalyan Köfte, adından dolayı sanki Ege kıyılarındaki Dalyan beldesiyle ilişkilendirilebilirmiş gibi görünse de, bu yemeğin adı coğrafi bir kökenden ziyade sunum şeklinden gelmektedir. “Dalyan” kelimesi, özellikle eski Türkçede ve geleneksel avcılık/balıkçılık terminolojisinde, geniş bir alana yayılan ve ortası dolgun bir ‘ağıl’, ‘set’ veya ‘toplama alanı’ anlamına gelir. Dalyan Köfte de adını tam olarak buradan alır;…
