Yeni bir tarif yayınlandığında ilk siz haberdar olun. Hemen bugün kaydolun!
Burma baklava, bizim coğrafyanın “emeğiyle övünen” tatlılarından… İncecik açılan yufkalar, araya serpiştirilen ceviz ya da fıstık, üstüne gezdirilen mis kokulu tereyağı… Hepsi bir araya gelince sadece bir tatlı değil, adeta bir gelenek çıkıyor ortaya. Osmanlı saray mutfağından konaklara, oradan da evlerin tepsilerine uzanan baklava kültürünün içinde burma baklava, oklavaya sarılıp büzdürülmesiyle ayrı bir hüner ister;…
Mayalı pofuduk poğaça, bizim mutfakta “hamur yoğruldu mu ev şenlenir” hissinin en güzel temsilcilerinden. Anadolu’da hamur işleri zaten başlı başına bir misafirperverlik dili; mayalı poğaça da bu dilin en yumuşak, en gönül alan cümlesi gibi. Eskiden evlerde maya bazen ekşili hamurdan, bazen komşudan alınan bir parça mayadan yürütülür; hamur yoğrulunca üstü örtülür, sıcak bir köşede…
Elmalı kurabiye, bizim ev mutfağının en sevilen “çay saati klasiği”lerinden biri; tarçınla elmanın o mis kokusu birleşince, sanki mutfakta bir anda nostalji açılır. Aslında elma ile hamurun buluşması pek çok ülkede farklı tatlılarda görülür ama bizdeki elmalı kurabiye, özellikle evlerde tepsi tepsi yapılan, komşuya “sıcakken aldım” diye tabakla gönderilen o samimi kültürün parçası. Kıyır hamurunun…
Nohutlu ekmek, Anadolu’nun “evde ne varsa değerlendir, bereketi artır” ruhunu taşıyan o güzel tariflerden biri. Eskiden mayaya erişim her evde kolay olmadığında, bazı evlerde nohutla maya yakılır; sabırla bekletilip kabaran o köpüklü nohut suyu hamura karıştırılırmış. İşte bu yüzden nohutlu ekmekte hep biraz “eski zaman” tadı vardır: mutfakta acele etmeden yoğurulan hamur, fırından çıkınca evi…
Narlı yeşil salatanın hikâyesi biraz da narın kendi hikâyesine dayanır: Nar, yüzyıllardır Anadolu ve Doğu Akdeniz sofralarında bereketin, paylaşmanın ve “güzel dileklerin” sembolü sayılır. Bu yüzden nar tanelerini salataya serpmek sadece lezzet değil, aynı zamanda sofraya renk ve anlam katmanın da bir yolu olmuş. Yeşilliklerle buluşunca o tatlı-ekşi dokunuş, klasik salatayı bir anda daha özel,…
İç pilavın hikâyesi, Osmanlı saray mutfağının o zarif “pilav kültürü”nden süzülüp gelen lezzetli bir hatıra gibi… Pirincin tane tane pişirilmesi başlı başına bir ustalık sayılırken, içine çam fıstığı, kuş üzümü, tarçın ve yenibahar gibi aromaların eklenmesi pilavı sıradan bir yan yemekten çıkarıp “başlı başına bir şölen”e dönüştürmüş. Bu tatlı-tuzlu denge, yüzyıllardır sofralara hem koku hem…
Kremalı mantar çorbasının kökleri, Avrupa mutfaklarındaki “kremalı sebze çorbaları” geleneğine dayanır. Fransa’da velouté gibi pürüzsüz, krema ile zenginleştirilen çorbalar; Orta Avrupa’da da mantarın bol olduğu mevsimlerde yapılan doyurucu “orman lezzetleri” çorbaları zamanla çok sevilip çeşitlenmiş. Mantarın kavrulunca verdiği o toprak kokusu, kremanın yumuşaklığıyla birleşince ortaya hem şık hem de iç ısıtan bir klasik çıkmış. Bizim…
Domates Çorbası Hikayesi; Domatesin hikâyesi aslında Yeni Dünya’dan başlar: Domates, Orta–Güney Amerika kökenli bir bitkidir ve 16. yüzyılda Avrupa’ya taşındı. Başlarda süs bitkisi gibi görülse de zamanla mutfakların vazgeçilmezi oldu. Domates çorbası da özellikle 18. ve 19. yüzyıllarda Avrupa mutfaklarında “sebze çorbası/potaj” geleneğinin içinde yaygınlaştı; domatesin pişince yoğunlaşan rengi ve lezzeti, çorbaya hem iştah açıcı…
Sebzeli Mercimek Çorbası Hikayesi; Sebzeli mercimek çorbasının kökü, tam da bizim coğrafyanın “ilk tencere kaynatan” zamanlarına kadar uzanıyor: mercimek, Bereketli Hilal’de (Anadolu’nun güneydoğusunu da içine alan bölgede) tarıma alınan en eski baklagillerden biri ve binlerce yıldır bu toprakların kilerinde yeri var. O yüzden mercimek çorbası sadece bir tarif değil; kışın eve dönüş, ocakta ağır ağır…
Şehriyeli Tavuk Suyu Çorbası Hikayesi; Şehriyeli tavuk suyu çorbasının hikâyesi biraz “ev” kokar: tavuk suyuyla yapılan çorbalar dünyanın pek çok yerinde bilinse de bizdeki hali, tencerede usul usul kaynayan tavukla beraber ocağın başında bekleme sabrından doğar. Tavuk pişerken suya karışan lezzet, şehriye eklenince de çorbaya o tanıdık “anne eli” dokunuşunu verir. Eskiden mahallede biri hastalansa…
Zeytinyağlı Enginar Hikayesi; Enginarın hikâyesi Akdeniz’in eski zamanlarına dayanıyor: yabani kenger akrabalarından evcilleştirilip sofralara “sebze” olarak yerleşmesi Roma dönemine kadar götürülüyor; ardından Araplar aracılığıyla Orta Çağ’da Akdeniz coğrafyasına daha geniş biçimde yayılıyor. Bizde de enginar, bahar gelince pazarda ilk göründüğü an “mevsim döndü” dedirten bir sebze ya… işte o mevsimlik kıymet duygusu da bu uzun…
Atom Mezesi Hikayesi; Atom mezesi, adı gibi “bir kaşıkta çarpan” bir meze: serin serin süzme yoğurtla, üstüne gezdirilen acı biberli kızgın yağın bir araya gelmesinden doğan o müthiş kontrast… Kaynaklar Atom’un özellikle Ege’de, İzmir çevresinde sevildiğini ve çoğu zaman soğuk servis edilen bir meze olarak anıldığını söylüyor; isminin de acının damakta bıraktığı güçlü etkiden geldiği…
