Yeni bir tarif yayınlandığında ilk siz haberdar olun. Hemen bugün kaydolun!
Nohutlu ekmek, Anadolu’nun “evde ne varsa değerlendir, bereketi artır” ruhunu taşıyan o güzel tariflerden biri. Eskiden mayaya erişim her evde kolay olmadığında, bazı evlerde nohutla maya yakılır; sabırla bekletilip kabaran o köpüklü nohut suyu hamura karıştırılırmış. İşte bu yüzden nohutlu ekmekte hep biraz “eski zaman” tadı vardır: mutfakta acele etmeden yoğurulan hamur, fırından çıkınca evi…
Narlı yeşil salatanın hikâyesi biraz da narın kendi hikâyesine dayanır: Nar, yüzyıllardır Anadolu ve Doğu Akdeniz sofralarında bereketin, paylaşmanın ve “güzel dileklerin” sembolü sayılır. Bu yüzden nar tanelerini salataya serpmek sadece lezzet değil, aynı zamanda sofraya renk ve anlam katmanın da bir yolu olmuş. Yeşilliklerle buluşunca o tatlı-ekşi dokunuş, klasik salatayı bir anda daha özel,…
İç pilavın hikâyesi, Osmanlı saray mutfağının o zarif “pilav kültürü”nden süzülüp gelen lezzetli bir hatıra gibi… Pirincin tane tane pişirilmesi başlı başına bir ustalık sayılırken, içine çam fıstığı, kuş üzümü, tarçın ve yenibahar gibi aromaların eklenmesi pilavı sıradan bir yan yemekten çıkarıp “başlı başına bir şölen”e dönüştürmüş. Bu tatlı-tuzlu denge, yüzyıllardır sofralara hem koku hem…
Kremalı mantar çorbasının kökleri, Avrupa mutfaklarındaki “kremalı sebze çorbaları” geleneğine dayanır. Fransa’da velouté gibi pürüzsüz, krema ile zenginleştirilen çorbalar; Orta Avrupa’da da mantarın bol olduğu mevsimlerde yapılan doyurucu “orman lezzetleri” çorbaları zamanla çok sevilip çeşitlenmiş. Mantarın kavrulunca verdiği o toprak kokusu, kremanın yumuşaklığıyla birleşince ortaya hem şık hem de iç ısıtan bir klasik çıkmış. Bizim…
Domatesin hikâyesi aslında Yeni Dünya’dan başlar: Domates, Orta–Güney Amerika kökenli bir bitkidir ve 16. yüzyılda Avrupa’ya taşındı. Başlarda süs bitkisi gibi görülse de zamanla mutfakların vazgeçilmezi oldu. Domates çorbası da özellikle 18. ve 19. yüzyıllarda Avrupa mutfaklarında “sebze çorbası/potaj” geleneğinin içinde yaygınlaştı; domatesin pişince yoğunlaşan rengi ve lezzeti, çorbaya hem iştah açıcı bir görüntü hem…
Sebzeli mercimek çorbasının kökü, tam da bizim coğrafyanın “ilk tencere kaynatan” zamanlarına kadar uzanıyor: mercimek, Bereketli Hilal’de (Anadolu’nun güneydoğusunu da içine alan bölgede) tarıma alınan en eski baklagillerden biri ve binlerce yıldır bu toprakların kilerinde yeri var. O yüzden mercimek çorbası sadece bir tarif değil; kışın eve dönüş, ocakta ağır ağır kaynama, “bir kâse iç…
Şehriyeli tavuk suyu çorbasının hikâyesi biraz “ev” kokar: tavuk suyuyla yapılan çorbalar dünyanın pek çok yerinde bilinse de bizdeki hali, tencerede usul usul kaynayan tavukla beraber ocağın başında bekleme sabrından doğar. Tavuk pişerken suya karışan lezzet, şehriye eklenince de çorbaya o tanıdık “anne eli” dokunuşunu verir. Eskiden mahallede biri hastalansa “bir tencere tavuk suyu kaynatayım”…
Enginarın hikâyesi Akdeniz’in eski zamanlarına dayanıyor: yabani kenger akrabalarından evcilleştirilip sofralara “sebze” olarak yerleşmesi Roma dönemine kadar götürülüyor; ardından Araplar aracılığıyla Orta Çağ’da Akdeniz coğrafyasına daha geniş biçimde yayılıyor. Bizde de enginar, bahar gelince pazarda ilk göründüğü an “mevsim döndü” dedirten bir sebze ya… işte o mevsimlik kıymet duygusu da bu uzun yolculuğun bir parçası….
Atom mezesi, adı gibi “bir kaşıkta çarpan” bir meze: serin serin süzme yoğurtla, üstüne gezdirilen acı biberli kızgın yağın bir araya gelmesinden doğan o müthiş kontrast… Kaynaklar Atom’un özellikle Ege’de, İzmir çevresinde sevildiğini ve çoğu zaman soğuk servis edilen bir meze olarak anıldığını söylüyor; isminin de acının damakta bıraktığı güçlü etkiden geldiği anlatılıyor. Zamanla Atom,…
Ekşili soğan dolması, dolma geleneğinin o “ev kokusu” taşıyan en güzel üyelerinden: soğanlar kat kat açılır, içi özenle doldurulur, sonra da ekşiyle dengelenmiş bir sosun içinde usul usul pişer. Bu dolmanın “ekşili” tarafı boşuna değil; bazı yörelerde sumak suyu ekşiliğin kalbi olur, tencereden yükselen o hafif mayhoş koku daha kapağı açmadan iştahı çağırır. Tarihi zamanı…
Hatay usulü tepsi kebabı, Antakya’nın “tepsiye yay, fırında pişir” geleneğinden doğmuş; adı bile bunu anlatır: yörede Arapça “Lahm-ı Sini” (tepside et) diye anılması boşuna değil. Kıyma çoğu zaman zırh bıçakla çekilir, baharatla yoğrulur ve odun ateşinin verdiği o isli-sıcak tatla fırından çıkar; daha tepsi mahalleye girmeden kokusu “akşam yemeği hazır” diye haber verir. “Tarihi zamanı”…
Spoonful aslında “eski bir saray tatlısı” gibi yüzyıllardır gelen bir şeyden çok, yeni nesil bir kupta tatlı trendi: altına kek/bisküvi, üstüne ipeksi bir krema, en üste de kakao ya da çikolata dokunuşu… Son dönemde özellikle TikTok/Instagram’da videolarla hızla yayılıp 2025’te iyice viral olunca herkesin evinde “bir kupta şık tatlı” kurtarıcısına dönüştü. Adı üstünde “kaşık kaşık”…
