Yeni bir tarif yayınlandığında ilk siz haberdar olun. Hemen bugün kaydolun!
Mantının hikâyesi, aslında tek bir ülkenin değil, koca bir coğrafyanın ortak sofrası gibi. Kökeni Orta Asya’ya, göçebe Türk ve Moğol topluluklarına kadar uzanıyor; elde açılan hamurun içine et koyup küçük bohçalar haline getirmek, hem taşınabilir hem de kolay pişebilir bir yemek sunuyordu. Zamanla bu “etli hamur bohçaları” İpek Yolu boyunca Çin’den Orta Asya’ya, oradan Kafkasya’ya…
Et döner, Anadolu’nun “eti en lezzetli hâle getirme” ustalığının en sevilen sonuçlarından biri. Şişte, ateşin karşısında yavaş yavaş pişen etin kokusu; çarşıdaki dükkânlardan yükselip insanı daha uzaktan kendine çeken o tanıdık koku… Zamanla döner, sokak lezzetinden çıkıp evlere, restoranlara, hatta özel gün sofralarına bile giren bir klasiğe dönüştü. İster ekmek arası, ister dürüm, ister pilav…
Sulu köfte, Türk mutfağının “tencerede pişen huzur” tarafını temsil eden ev yemeklerinden biri. Köfte kültürü Orta Asya’dan Anadolu’ya uzanan uzun bir yolculuğun parçası; etin kıyma haline getirilip baharatla yoğrulması, sonra küçük lokmalar halinde pişirilmesi yüzyıllardır sofraların temel alışkanlıklarından. Sulu köfte de bu geleneğin ev usulü, bereketli bir yorumu: Patates, havuç gibi sebzelerle tencereye girer, yemeğin…
Tahinli çörek, tahinin Anadolu mutfağındaki köklü yolculuğundan doğan mis gibi bir hamur işi klasiği. Susamın taş değirmenlerde ezilip tahine dönüşmesi, özellikle Ege–Marmara’dan İç Anadolu’ya kadar pek çok yerde “evde bereket” sayılmış; tahin, hem tatlıda hem tuzluda sofranın kıymetlisi olmuş. Mayalı hamurun içine sürülüp rulo rulo sarılması da o eski usul hamur işi geleneğinin en güzel…
Hurmalı kurabiyenin kökleri, hurmanın yüzyıllardır baş tacı olduğu sıcak coğrafyalara uzanır. Orta Doğu ve Akdeniz mutfaklarında hurma; hem doğal tatlılığı hem de uzun süre dayanması sayesinde evlerin en kıymetli malzemelerinden biri olmuş. Bu yüzden hurmalı hamur işleri de “şeker az olsun ama gönlü bol olsun” anlayışıyla doğmuş; tarçın gibi baharatlarla birleşince ortaya hem mis gibi…
Yayla çorbası, Anadolu’nun “yoğurtla şifa ve bereket” geleneğinden doğmuş sıcacık bir klasiktir. Yoğurdun çorbalara katılması, Orta Asya’dan Anadolu’ya uzanan göç yollarında hem pratik hem de besleyici bir çözüm olmuş; zamanla bu alışkanlık ev mutfaklarında ustalaşmış. “Terbiye” dediğimiz yoğurt–yumurta–un karışımı da işte bu ustalığın küçük sırrı: çorbayı hem ipek gibi yapar hem de o hafif ekşi,…
Terbiyeli tavuk çorbası, Anadolu mutfağında “çorbaya şefkat katma” geleneğinin en güzel örneklerinden biridir. Yoğurt, yumurta sarısı ve limonla yapılan terbiye tekniği; hem çorbayı daha ipeksi, daha doyurucu yapar hem de ekşi–yumuşak dengesiyle damağı mutlu eder. Tavuk suyu ise eskiden beri “evde birini toparlayalım, içi ısınsın” denilen zamanların baş tacıdır; içine mevsim sebzeleri eklenince çorba, tek…
Burma baklava, bizim coğrafyanın “emeğiyle övünen” tatlılarından… İncecik açılan yufkalar, araya serpiştirilen ceviz ya da fıstık, üstüne gezdirilen mis kokulu tereyağı… Hepsi bir araya gelince sadece bir tatlı değil, adeta bir gelenek çıkıyor ortaya. Osmanlı saray mutfağından konaklara, oradan da evlerin tepsilerine uzanan baklava kültürünün içinde burma baklava, oklavaya sarılıp büzdürülmesiyle ayrı bir hüner ister;…
Mayalı pofuduk poğaça, bizim mutfakta “hamur yoğruldu mu ev şenlenir” hissinin en güzel temsilcilerinden. Anadolu’da hamur işleri zaten başlı başına bir misafirperverlik dili; mayalı poğaça da bu dilin en yumuşak, en gönül alan cümlesi gibi. Eskiden evlerde maya bazen ekşili hamurdan, bazen komşudan alınan bir parça mayadan yürütülür; hamur yoğrulunca üstü örtülür, sıcak bir köşede…
Nohutlu ekmek, Anadolu’nun “evde ne varsa değerlendir, bereketi artır” ruhunu taşıyan o güzel tariflerden biri. Eskiden mayaya erişim her evde kolay olmadığında, bazı evlerde nohutla maya yakılır; sabırla bekletilip kabaran o köpüklü nohut suyu hamura karıştırılırmış. İşte bu yüzden nohutlu ekmekte hep biraz “eski zaman” tadı vardır: mutfakta acele etmeden yoğurulan hamur, fırından çıkınca evi…
İç pilavın hikâyesi, Osmanlı saray mutfağının o zarif “pilav kültürü”nden süzülüp gelen lezzetli bir hatıra gibi… Pirincin tane tane pişirilmesi başlı başına bir ustalık sayılırken, içine çam fıstığı, kuş üzümü, tarçın ve yenibahar gibi aromaların eklenmesi pilavı sıradan bir yan yemekten çıkarıp “başlı başına bir şölen”e dönüştürmüş. Bu tatlı-tuzlu denge, yüzyıllardır sofralara hem koku hem…
Kremalı mantar çorbasının kökleri, Avrupa mutfaklarındaki “kremalı sebze çorbaları” geleneğine dayanır. Fransa’da velouté gibi pürüzsüz, krema ile zenginleştirilen çorbalar; Orta Avrupa’da da mantarın bol olduğu mevsimlerde yapılan doyurucu “orman lezzetleri” çorbaları zamanla çok sevilip çeşitlenmiş. Mantarın kavrulunca verdiği o toprak kokusu, kremanın yumuşaklığıyla birleşince ortaya hem şık hem de iç ısıtan bir klasik çıkmış. Bizim…
