Yeni bir tarif yayınlandığında ilk siz haberdar olun. Hemen bugün kaydolun!
“Anadolu kültüründe meyve suları ve şerbetler, sadece susuzluğu gidermekten öte, daima bir ikram ve bereket simgesi olmuştur. Osmanlı sarayından en mütevazı köye kadar, yazın olgunlaşan meyvelerin tadını kışa taşımak, bizim binlerce yıllık geleneğimizdir. Mürdüm eriği gibi güçlü ve koyu renkli meyvelerden hazırlanan içecekler, hem doğal bir enerji kaynağı hem de misafir ağırlamada gösterilen özenin işaretidir….
“Sarma, bizim mutfağımızda rastgele ortaya çıkmış bir yemek değil, kökleri Orta Asya’dan Osmanlı saraylarına uzanan, koca bir tarihin sıcak izlerini taşır. Sarayda ‘doldurulmuş’ anlamına gelen ‘dolma’ adıyla anılsa da, yaprak sarma, özellikle Ege ve Akdeniz’in o bereketli asma bağlarının bize bir armağanıdır. Zeytinyağlı haliyle Ege’nin hafifliğini yansıtırken, bizim usulümüz olan etli ve bol baharatlı formuyla…
“Köftenin tarihi, sadece Türk mutfağının değil, aslında tüm Avrasya ve Ortadoğu coğrafyasının ortak mirasıdır. Farsça’da ‘dövülmüş, ezilmiş’ anlamına gelen ‘küfte’ kelimesinden türeyen bu yiyecek, göçebe hayatın pratikliğini yansıtır. Etin hızla tüketilip saklanabilmesi için baharatlarla harmanlanıp top haline getirilmesiyle doğmuştur. Selçuklu ve Osmanlı mutfağında yüzlerce çeşidi türeyen köfte, her bölgenin kendi baharatı ve ekmeğiyle yoğrulmuş, böylece…
Anadolu’da tandırın, taş fırının ve kuzinenin olduğu evlerde etin yavaş yavaş pişip nar gibi kızarması zaten başlı başına bir ritüeldi; bugün aynı keyfi modern fırınla yakalıyoruz. Eskiden pazar günü aile toplanınca ya da misafir geleceği zaman “bir tepsiye koca tavuk atılır” denirdi ya, işte o gelenek hâlâ yaşıyor: Evin içi mis gibi kokar, herkes mutfağa…
Eski usul bakarsak, tencerede et pişirmek Anadolu’da zaten başlı başına bir gelenek: önce et kavrulur, sonra soğanı, biberi, domatesi eklenir; bazen salçalı, bazen daha sade pişirilir. Lokantalarda yıllarca “pilav üstü et sote” ya da “yanında patates püresiyle” servis edildi, sonra aynı kokular yavaş yavaş ev mutfaklarına taşındı. Akşam işten gelen biri için mutfağa girip hafif…
Çökertme Kebabı, Ege’nin Bodrum yöresinden çıkıp tüm ülkeye yayılmış, görenin “Bu ne güzel sunum!” dediği özel kebaplardan biri. Adını, Bodrum’un Çökertme taraflarından aldığı söylenir; farklı rivayetler var ama patates yatağı üzerinde yoğurt ve et buluşmasının bu bölgede ünlendiği biliniyor. Klasik kebaplardan biraz daha “oyuncu”; incecik kibrit patatesleriyle hem göze hitap ediyor, hem de biraz modern…
Mercimek köftesi, bizim mutfağın hem en mütevazı hem de en sevilen çay saati yıldızlarından biri. Aslında kökeni, yüzyıllardır Anadolu’da pişen bakliyat–bulgur birlikteliğine dayanıyor; etin pahalı ya da az bulunduğu dönemlerde kırmızı mercimek ve ince bulgur bir araya getirilip hem doyurucu hem de bütçe dostu bir “köfte” yapılmış. Zamanla bu pratik çözüm, özellikle kadınların gün sofralarında,…
Lahmacun, bizim coğrafyada adeta “sokak yemeği ile ev yemeği arasında gidip gelen” özel bir lezzet. Ortadoğu ve Anadolu mutfaklarında kökeni çok eskiye dayanıyor; özellikle Gaziantep, Şanlıurfa, Hatay gibi şehirlerde taş fırın kültürüyle beraber büyümüş bir yemek. İncecik açılan hamurun üzerine kıymalı, soğanlı, baharatlı karışımın yayılması ve fırının taşında yüksek ısıda birkaç dakikada pişmesi, yüzyıllardır süren…
Osmanlı döneminden beri sofralarda olan bu yemek, patlıcanın ne kadar sevildiğinin de en güzel kanıtı aslında. Rivayetler çok: Kimi “İmam, bu kadar lezzetli zeytinyağlıyı görünce bayılmış” der, kimi “Koca koca küpler dolusu zeytinyağı bitince bayılmış” diye anlatır. Hangi hikâyeye inanırsak inanalım, ortada şu gerçek var: Bol soğanlı, domatesli, sarımsaklı harcın içine gömülmüş yumuşacık patlıcan; iyi…
Karnıyarık, bence Türk mutfağının tam “ev yemeği kalbi” gibi… Patlıcanın baş tacı edildiği Osmanlı mutfağından bugüne uzanan uzun bir yolu var. Zaten patlıcan bizde o kadar seviliyor ki, közlemesinden musakkasına, imam bayıldıdan karnıyarığa kadar sayısız tarifin baş rolünde. Karnıyarıkta ise patlıcanın tam ortadan “yarılıp” içine kıymalı, soğanlı, domatesli, biberli bir harç yerleşmesi, hem göze hem…
Triliçe, aslında mutfağımıza çok eski zamanlardan değil, son yıllarda hızlıca yerleşen “yeni nesil klasikler”den biri. Kökeni Latin Amerika’ya dayanan üç sütlü kek tatlılarının, Balkanlar üzerinden bizim coğrafyaya uyarlanmış hâli olarak biliniyor. Özellikle Arnavut kökenli pastanelerde ve Balkan mutfağının etkili olduğu bölgelerde popülerleşip, oradan da Türkiye’deki kafelere, pastanelere yayıldı. Keki sünger gibi olup üç farklı süt…
Osmanlı döneminden beri çeşitli rivayetlerle anılan bu irmikli tatlı; saray mutfağından Anadolu’nun evlerine kadar uzanan, şerbetli tatlı kültürünün en hafif ve en zarif örneklerinden biri sayılıyor. İrmik sayesinde dokusu baklava kadar yoğun değil, ama şerbetle buluştuğunda ağızda dağılan yumuşacık bir his bırakıyor. Bayram sofralarında, misafir günlerinde, altın günlerinde tepsinin ortasında beliren o parlak, sarımsı dilimler;…
